Het probleem van de expert

Een expert zijn is uiteraard een pré. Je weet duidelijk meer dan de rest over een bepaald onderwerp. Je kunt dan echt meerwaarde bieden. Je kunt anderen helpen. Je kunt verschil maken. Veel mensen halen deze titel niet eens (of ze benoemen zichzelf marketingtechnisch als expert, maar dat is niet de expert die ik bedoel;-)

Ik heb het over de expert die inhoudelijk echt dé kennis heeft op zijn/haar vlak.

Wat is dan hun probleem zal je nu waarschijnlijk denken.

Ze zijn zo ver in hun kennis dat ze hun argumenten niet meer kunnen presenteren zodat hun luisteraars tot actie over kunnen of wíllen gaan. Ze zijn moeilijk te volgen en dat komt omdat ze redeneerstappen overslaan.

Voorbeeld: als jij dé manier hebt om een bepaald proces te versnellen binnen een hightechbedrijf en je zoekt een investeerder om dit proces operationeel te krijgen, dan is het handig om die investeerder in al je denkstappen mee te nemen. Voor jou volledig vanzelfsprekende zaken en in jouw ogen ‘open deuren’ voelen voor jou bijna kinderachtig om ze te benoemen, maar voor een ander nodig om te begrijpen waarom die procesversnelling nodig zou zijn.

Vertel jij hoe je big data wil inzetten in de organisatie, dan vraagt een investeerder zich misschien nog af waarom dat van waarde is. Dat vind jij zo vanzelfsprekend dat je direct begint over het implementeren van een operational data hub. Intussen vraagt iemand zich nog af hoe je aan al die data komt. (red. Debatrix) 

Zelf zit je zo diep in de materie dat veel voor jou vanzelfsprekend is, maar dat is het voor een ander niet. Voor je manager waarschijnlijk al niet eens. Het is dus noodzaak dat je bij het argument precies uitlegt wat je bedoelt. Probeer eens bij elke redeneerstap de ‘waarom-vraag’ te stellen.

  • Waarom is het waar wat ik zeg?
  • Waar leidt het toe?
  • Waarom is het überhaupt belangrijk?

Pas als je bij elke stap kunt zeggen dat die onherroepelijk volgt uit de stap die je ervoor hebt gezet, heb je een waterdichte redenering.

En dan hebben we het nog niet over het vakjargon gehad. En over de onnodig moeilijke termen. “ja maar, mijn collega’s weten precies waar ik het over heb”..

Maar.. er hoeft er maar 1 tussen te zitten die het niet weet.

Wen jezelf iets anders aan, dan presenteer je meteen gemakkelijker als je voor een grotere groep staat.

Tot slot, stel jezelf eens de vraag: ‘wat zeg ik nu eigenlijk echt?’ Zou ik dit kunnen tekenen? Zou mijn 17-jarige zoon dit begrijpen? (17 jaar is een goede graadmeter, geen kind en geen vakcollega).

Iedereen luistert liever naar een lekker verhaal wat hij voor zich kan zien. Op een feestje smijt je toch ook liever niet met vakjargon? Of wel? Dan was dat misschien de reden dat die leuke vrouw laatst zo snel naar het toilet vluchtte;-))