In mijn werk als ceremoniespreker spelen emoties een belangrijke rol. In mijn speech probeer ik dus altijd mijn hart te laten spreken, zodat ik de harten van de anderen daarmee open. De intensiteit daarvan hangt altijd uiteraard van het bruidspaar en daarmee het ‘publiek’ af. Toch, niet alleen in ceremoniespeeches is het van belang je hart te laten spreken en te zorgen voor een beetje emotie. Zonder emotie geen gesloten deal, zonder emotie geen inspiratie, zonder emotie geen geloofwaardigheid.

Logos, ethos en pathos

Aristotels beschreef al in zijn filiosofische leer de drie basiselementen van een goed betoog: logos (inhoud), ethos (geloofwaardigheid), en pathos (’emotie’ of ‘lijden’). Je kunt je verhaal inhoudelijk zo goed dichtgetimmerd hebben, zonder emotie weet je je luisteraar niet te raken en komt je verhaal niet volledig binnen. Je luisteraar vergeet het snel weer en daarmee jou en je goedbedoelde intenties met je verhaal.

Laten voelen

Een emotie is een sleutelbegrip in de retorica (effectief spreken en schrijven en de kunst van het overtuigen). Je wilt dat jouw publiek je probleem en daarmee je voorstel hoort en vooral gaat geven om je probleem en voorstel. Bij een kreet als “dat is slecht voor het milieu” zal vooral wat schouderophalen teweegbrengen. “Tja, als ik het niet doe, doet iemand anders het wel…” Pas als ze voelen wat het emotioneel voor henzelf zal gaan betekenen of als ze in beeld de ijsberen langzaam wegkwijnend zien sterven, wordt het schokkend en concreet. Schouderophalen verandert dan in “wat kan ik nu al doen om dit te voorkomen?”

Laat je hart spreken, maar wees voorzichtig met het uiten van emoties die niet echt zijn. Ben puur, dan ben je geloofwaardig, anders werkt het juist averechts.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *